Ik werd vier jaar geleden verliefd op Kaila. Ik was tijdens mijn bachelor van huis en miste onze familiehond en het soort geluk dat alleen zij je kunnen geven. Ik las een aankondiging van enkele puppy's die achtergelaten waren op zoek naar een huis. De week daarop zat ik in de trein die naar de andere kant van het land reisde om op te halen wat nu mijn beste vriendin is: Kaila, een kleine wolfachtige puppy, helemaal zwart met grote puntige oren. Maar ze voelde zich op dat moment niet zo lekker en was gestopt met eten om zichzelf te laten sterven, omdat ze te bang was voor het leven op straat en veel ziekten had. Nu is ze de sterkste hond, in het begin nog erg verlegen naar mensen, maar erg vriendelijk met allerlei dieren, mannetjes en vrouwtjes, ze is gesteriliseerd en altijd bereid om te spelen. Als een hond niet wil spelen, voelt ze dat en blijft weg. We hebben veel vrienden gehad in ons leven, haar eerste stuurman was een Rottweiler die haar leerde hoe ze zich moest gedragen en de slapende hond niet lastig moest vallen ahah. Een van Kaila's beste vriendinnen is Zorba, een hele grote geadopteerde kat met wie ze haar jeugd deelde. Thuis hier in Tilburg hebben we twee tuinen en ook veel groen in de buurt. Huisdieren mogen bij mij thuis op de bank en soms op bed. Toen ik in Italië was, deed ik heel vaak oppaswerk voor huisdieren, als parttime baan, maar meestal gewoon voor mijn plezier en om mijn vrienden te helpen. Ik denk dat je na een paar jaar leert communiceren met huisdieren, ongeacht de taal die je spreekt. Ik vind het heerlijk om ze te zien spelen en Kaila en ik zouden heel blij zijn als we nieuwe staarten in huis zouden hebben!